کنیز عشق

 

چون شيشه شكسته ريز ريز است دلم

 

در بارگه عشق كنيز است دلم

 

در خوان هميشه پهن غمها انگار

 

يك لقمة پر چرب و لذيذ است دلم

 

                                                           خاكي

 

در رسای نهمین خورشید

 

 چه پيش آمد كه جان را غم گرفته است 

 

جهـان را سـر به سر مـــاتم گرفته است 

 

چو گُــل مردم گــريبـان چــاك كردند 

 

به داغ لاله بـر سـر خــــــاك كــــردند 

 

مگر خـورشيد عـــالم تـاب ديـن رفت؟ 

 

كه شـــــادي از زمـــان و از زمين رفت 

 

تـقـــي نـــور رضـــــا با زهــــر بيــداد 

 

ز پــا افـتــــــاد همچـــون ســــرو آزاد 

 

جـــــواد آيـيـنــــة جــــان پيمبـــر^(ص) 

 

امـــام راستــــان، فـــــرزند حيـــدر^(ع) 

 

فـــروغ دودمــــان پــــاك زهــــرا^(س) 

 

چــــراغ جــــان‌فـــــروز آل طـــاهـــا 

 

شبـسـتـــــان جـهـــــان را مــاه تـابـان 

 

دل سـرگـشـتـگـــان را گلشن جــــــان 

 

اميـــــــر عـــارفــــان مِهــــر ولايـــت 

 

شـب تـاريــــك را شـمـــــــع ولايـــت 

 

ازو شــــد تازه آييـــــــن محـمــــد^(ص) 

 

اســــــاس ديــن يــــزداني مـؤيّـــــــد 

 

                                                                                                         شاعر: استاد عباس كِي‌منش (مشفق‌كاشاني)